Ամբիցիոզ ու «ճիշտ» տղերքին շատ քիչ են սիրում ու ընդունում. Աբրահամ Խաշմանյանը՝ իր կարիերայի, Կասպարովի, մրցավարության և այլ ֆուտբոլային թեմաների մասին

22 Սեպտեմբերի 2017 19:46
Ամբիցիոզ ու «ճիշտ» տղերքին շատ քիչ են սիրում ու ընդունում. Աբրահամ Խաշմանյանը՝ իր կարիերայի, Կասպարովի, մրցավարության և այլ ֆուտբոլային թեմաների մասին

Հայաստանի՝ վերջին երկու տարիների չեմպիոնի՝ «Ալաշկերտ»-ի գլխավոր մարզիչ Աբրահամ Խաշմանյանը մեր ամենազգացմունքային մասնագետներից մեկն է: Նրա հետ յուրաքանչյուր զրույց, կամ ասուլիս անցնում է բավական հետաքրքիր ու բովանդակալից: Նա իսկական «գանձ» է ցանկացած լրագրողի համար, ով միշտ շիտակ է և երբեք չի թաքցնում այն, ինչ մտածում է:

Ֆուտբոլիստի կարիերայի մասին

- Ի՞նչ հիշողություններ ունեք Ձեր՝ ֆուտբոլիստի կարիերայից:
- 16 տարեկանից խաղացել եմ ԽՍՀՄ պատանեկան հավաքականում, այնուհետև՝ երիտասարդականում: Դա շատ մեծ բան է նշանակում: Ընդ որում՝ մի ամբողջ ԽՍՀՄ-ի, ոչ թե Հայաստանի, որտեղ բավարար քանակի ֆուտբոլիստ չկա և ով գալիս է՝ ներգրավում են թիմ: Դա շատ մեծ ու պատասխանատու պահ է, մենք շատ լավ գիտակցում էինք, որ 15 հանրապետությունում՝ 3 միլլիոն բնակիչ, ու դու խաղում ես ԽՍՀՄ պատանեկան հավաքականում. դա շատ մեծ պատիվ է եղել ազգի համար, որովհետև շատ քչերն են կարողանում խաղալ: Հավելեմ նաև, որ մեկ տարի եղել եմ թիմի ավագը: Պատկերացրեք՝ մի հայ ռուսների, ուկրաինացիների, ուզբեկների և այլ ազգերի մեջ ու հենց մի հայ ավագ ԽՍՀՄ պատանեկան հավաքականում: Երեք տարի, որ խաղացել ենք Եվրոպայի առաջնության ընտրական փուլում, Աշխարհի առաջնությունում: Միգուցե քչերը գիտեն դրա մասին, բայց այդպիսի բաները պետք է միշտ հիշվեն, որովհետև ես պահել եմ հայ ազգի պատիվը: Հետո երիտասարդական հավաքականում հանդես եմ եկել կարճ ժամանակ, բայց «Արարատ»-ում մոտ 90 խաղ եմ անցկացրել, իսկ դա շատ մեծ արդյունք է: Եթե փլուզումը չլիներ, մինչև 33-35 տարեկան խաղալը հեռանկարային կլիներ: Ինձ հետ միասին լավ ֆուտբոլիստներ են խաղացել, օրինակ՝ Հովիկը Պողոսյան, ով նույնպես խաղացել է ԽՍՀՄ պատանեկան առաջնությունում, հավաքականում: Դրանք շատ մեծ հիշողություններ են, չեն կարող մոռացվել ու միշտ էլ, ցանկացած թիմում էլ, որ եղել եմ, որտեղ էլ խաղացել եմ, պահել եմ հայ ազգի պատիվը: Թե՛ իմ՝ ֆուտբոլ խաղացած տարիներին, թե՛ նաև՝ որպես մարզիչ, մինչև հիմա էլ խաղում ենք ու հայ ֆուտբոլի պատիվն ենք բարձր պահում: Միշտ...

- Արտերկրում հանդես գալու մեծ փորձ ունեք: Ո՞ր թիմը կցանկանայիք առանձնացնել:
- Ես 4 տարի խաղացել եմ Բեյրութում ու, բնական է, քանի որ այդքան երկար ժամանակ հանդես եմ եկել այնտեղ, ամենաշատ տպավորություններն ունեմ Լիբանանից: 2 տարի եղել եմ «Հոմենըթմեն»-ում, ևս 2 տարի խաղացել եմ արաբական թիմում: Իհարկե, լավ հիշողություններ կան, կան նաև բացասական հիշողություններ: Մեր ամենալավ տարիները, երբ խաղում էինք ԽՍՀՄ առաջնությունում, պետք է դեռ շարունակեինք ու, հնարավոր է, շատ բաների հասնեինք, երբ ես դեռ 23 տարեկան էի, իզուր անցան, մենք փաստի առաջ կանգնեցինք: Արդեն՝ Հայաստանի առաջնություն՝ Նոյեմբերյան, Արմավիր, Ապարան և այլն: Պատկերացրեք՝ որքան դժվար է, որ խաղում ես ԽՍՀՄ առաջնությունում Կիևի, Թբիլիսիի, Մոսկվայի «Դինամո»-ի և այլ ուժեղ ակումբների դեմ, ու գալիս է փլուզման ժամանակահատվածը, իսկ դու կանգնում ես փաստի առաջ:

- Բացի նշված հանգամանքներից, ուրիշ ինչո՞վ է տպավորել լիբանանյան թիմը. օրինակ՝ կա՞ ինչ-որ բան, որ միայն այնտեղ եք սովորել:
- Բնական է, որ եթե մարդը մի քիչ «լիքն» է լինում, ապա նա ամեն տեղից էլ կարող է ինչ-որ բան սովորել: Ոչ թե միայն լավ, այլ նաև վատ բաներից էլ մարդ կարող է ինչ-որ բան սովորել, քաղել, վերլուծություն անել ու անցնել առաջ:

Խաղացել եմ նաև Իրանում, բայց շատ կարճ ժամանակ՝ 6-7 ամիս: Տպավորություններ առանձնապես չեն եղել, քանի որ արդեն իմ՝ ֆուտբոլը թողնելու ժամանակն էր ու այնտեղ գնացել էինք ուղղակի պայմանագրի համար:

- Հայ ֆուտբոլիստներն Իրանում հաճախ են խնդիրների բախվում...
- Ո՛չ, ես խնդիր չեմ ունեցել: Շատ լավ են վերաբերվել ինձ: Եկել են այստեղ, հետևել են խաղիս ու պայմանագիր են առաջարկել, որի բոլոր կետերը բարձր մակարդակով լուծվել են, ուղղակի ես արդեն 33 տարեկան էի ու պետք է ավարտեի ֆուտբոլիստի կարիերաս: Այդ իսկ պատճառով շատ կարճ մնացի այնտեղ: Այնուհետև վերադարձա ու արդեն անցա մարզչական աշխատանքին:

- Եթե համեմատենք այն թիմերը, որտեղ հանդես եք եկել, ապա արտասահմանյան ու հայկական ֆուտբոլի միջև ի՞նչ տարբերություններ կնշեք:
- Արտասահման ասածը մի փոքր հարաբերական է: Չեմ կարծում, թե Լիբանանը եղել առանձնապես բարձր մակարդակի ֆուտբոլային պետություն: Այդ ժամանակ Իրանն է եղել, չնայած՝ հիմա նույնպես ֆուտբոլի մակարդակը բարձր է այդ երկրում: Լիբանանում, ընդհակառակը, այն ժամանակվանից մակարդակն ընկել է: Արտասահմանը մի փոքր բարդ հասկացություն է: Իմ կարծիքով, դա եվրոպական մակարդակի ֆուտբոլն է, որին շատ քչերին է հաջողվում հասնել: Բայց ասեմ, որ ԽՍՀՄ տարիներին հանդես եկող ֆուտբոլբոլիստները, օրինակ՝ Հովհաննես Պողոսյանը, Կարեն Մարկոսյանը, Վարդան Խաչատրյանը և այլոք, կկարողանային խաղալ բարձր մակարդակի եվրոպական ցանկացած թիմում: Իհարկե՝ ոչ թոփ-ակումբներում, որոնցից մեկում այժմ խաղում է Հենոն: Ես խոսում եմ եվրոպական միջին մակարդակի մասին:

Մարզչական կարիերայի մասին

- Որպես մարզիչ, ումի՞ց եք ինչ-որ բան սովորել, որ կիրառում եք այսօր Ձեր աշխատանքում:
- Ես շատ մարզիչների հետ եմ աշխատել ու գրեթե բոլորից էլ ինչ-որ բան սովորել եմ: Շատ մարզիչներ կան, որ ունեն իրենց ոճը, այսպես ասած՝ իրենց փիլիսոփայությունը: Բոլորից էլ պետք է ինչ-որ մի բան վերցնես: Կարող եմ նշել Սուրեն Բարսեղյանին, ումից օրնակ եմ վերցրել շատ անգամներ, ում հետ աշխատելով՝ շատ բան եմ սովորել ու շատ շնորհակալ և երախտապարտ եմ իրեն: Սամվել Պետրոսյանի հետ նույպես աշխատել եմ: Կարող եմ ասել՝ իրենից էլ եմ վերցրել որոշ բաներ: Ավելի շատ՝ կազմակերպական առումով: Արտասահմանում էլ լավ մասնագետներ են եղել կողքիս, բայց հիմա ես ունեմ իմ փիլիսոփայությունը, իմ ոճը և դա այժմ իմն է:

- Ըստ Ձեզ՝ ֆուտբոլիստի՞ աշխատանքն է ավելի բարդ, թե՞ մարզչի:
- Իհարկե՝ մարզչի: Ֆուտբոլիստը գալիս է, իր գործը դաշտում անում է` 2 ժամ վազում է, գնում է հանգստանալու և այլն, իսկ մարզիչը 24 ժամ աշխատանքի մեջ է: Երբ դեռ ֆուտբոլիստ ես, չես հասկանում մարզչի աշխատանքը, բայց երբ ցանկանում ես քայլեր կատարել դեպի մարզչական կարիերա, սկսում ես սովորել, ասում ես՝ վա՜յ, այս ի՞նչ գործ է, այս ի՜նչ բարդ է և այլն: Այսինքն, ֆուտբոլիստը չի հասկանում, թե դա ինչ է նշանակում: Այս դեպքում միայն պրոֆեսիոնալ մասնագետը կարող է հասկանալ քեզ: Չեմ կարծում, թե կա մարզիչ, ում աշխատանքը հեշտ է: Եթե կա, ապա նա մարզիչ չէ:

- Երբևէ մտածե՞լ եք ինքներդ ֆուտբոլային ակումբ հիմնելու մասին:
- Դրա մասին կարող է մտածել այն մարդը, ով բավական շատ հնարավորություններ, ֆինանսներ ունի ու, եթե չի ցանկանում մարզչական գործով զբաղվել, միգուցե նաև ակումբ էլ հիմնի: Ես կարծում եմ, որ իմ՝ դրա մասին մտածելն ինչ-որ տեղ անհեթեթություն է: Պիտի միլլիոններ ունենաս, որ կարողանաս հիմնել:

- Ի՞նչը կփոխեիք հայկական ֆուտբոլում:
- Ամեն ինչը...

«Ալաշկերտ»-ի մասին

- Արդեն երկար ժամանակ է, ինչ «Ալաշկերտ»-ի ղեկին եք: Ի՞նչ է դարձել այս թիմն անձամբ Ձեզ համար:
- Ինձ համար «Ալաշկերտ»-ն ընտանիք է, հարազատ ակումբ: Մինչ օրս շատ բաների ենք հասել այս թիմով: Կարծում եմ՝ նախադեպը չունեցող մի ակումբ է, որն այս կարճ ժամանակահատվածում հասել է ամեն ինչի: Մենք խոսում ենք փաստերով ու բոլորն էլ գիտեն, որ ես դատարկ խոսել չեմ սիրում: Կյանքումս շատ մեծ նշանակություն ու մեծ դեր ունի «Ալաշկերտ»-ը: Ինձ համար մեծ պատիվ է ու հպարտության առիթ, որ թիմի այս ամբողջ հաջողությունները կապված են նաև ինձ հետ:

- Այդ 4 տարիներին խաղացած ֆուտբոլիստներից կա՞ որևէ մեկը, ում կցանկանայիք առանձնացնել:
- Իհարկե՝ կա: Օրինակ՝ մենք ունեցել ենք Հեբերի նման հզոր ֆուտբոլիստ, որ այսօր չունենք և չեմ էլ կարծում, թե առաջիկայում կունենանք: Դուք ի՞նչ եք կարծում, լավ ֆուտբոլիստը կմնա՞ Հայաստանում, ֆուտբոլային այսպիսի ցածր մակարդակի վրա: Ուղղակի նա խնդիրներ ուներ՝ լուրջ վնասվածքներ, և բավական երկար ժամանակ ոչինչ չէր արել: Նրա համար գայթակղիչ էր, որ ինչ-որ թիմ իրեն տեսնի, իսկ նա կարողանա որոշակի արդյունք գրանցել, ինչը ցատկահարթակ կլինի, ինչպես բոլոր ֆուտբոլիստներն են անում: Այդ ժամանակ «Ալաշկերտ»-ը Եվրոպա Լիգայում էր հանդես գալիս: Երբ մենք հրավիրեցինք Հեբերին, նա շատ վատ մարզավիճակում էր ու մոտ 4-5 ամիս պահանջվեց նրան համապատասխան վիճակի բերելու համար: Հետո նա սկսեց հիանալի ֆուտբոլ խաղալ: Այսօր նա հանդես է գալիս ակումբային լավագույն մրցաշարերում՝ բավական մեծ աշխատավարձով: Եթե չեմ սխալվում,1 միլլիոն դոլար է արժեցել նրա տրանսֆերը բրազիլական ակումբից խորվաթական:

- Իսկ դարպասապահներից ո՞ւմ կառանձնացնեիք:
- Մենք միշտ էլ լավ դարպասապահներ ենք ունեցել: Մեր թիմում խաղացել է Գևորգ Կասպարովը, ով շատ լավ դարպասապահ է: Միշտ վստահել ու հարգել եմ նրան: Արսեն Բեգլարյանը, Դարկո Տոֆիլոսկին... Մի խոսքով՝ մենք լավ դարպասապահներ ունեցել ենք և հիմա էլ ունենք:

- Նշեցիք, որ Կասպարովին միշտ վստահել եք, բայց ըստ իր խոսքերի՝ հեռանալու հիմնական պատճառը նրան պահեստայինների նստարանին թողնելն էր...
- Որպեսզի մարդկանց համար «մութ» չմնա, ասեմ, որ մենք մինչև հիմա էլ հիանալի հարաբերությունների մեջ ենք: Եթե չեմ սխալվում, նա նույնպես հարցազրույցներից մեկում նշել է, որ այստեղ խնդիր չի ունեցել, մասնավորապես՝ ինձ հետ: Եղել է փոքր ժամանակահատված, երբ թիմը թողել էի մոտ 3 ամսով: Այդ ժամանակ եկան ուրիշ մարզիչներ: Մինչ այդ ես հերթականությամբ խաղադաշտ էի դուրս բերում Գևորգին ու Արսենին: Դրանից էլ առաջ եղավ մի դեպք, երբ հավաքականի մարզիչներն ու ղեկավարները խնդրեցին, որ Բեգլարյանին ավելի շատ խաղաժամանակ տանք: Այդ ժամանակ ես էի մարզիչն ու ասացի՝ լավ, խնդիր չկա, ու մի քանի խաղ դարպասը վստահեցինք Արսենին, քանի որ նրանք ինչ-որ խաղի էին պատրաստվում. զուտ դրա համար: Ընդհանրապես, իմ սկզբունքը եղել է նրանց հավասար խաղաժամանակ տրամադրելը: Ու, եթե կհիշեք, Գևորգի կարիերայի լավագույն ժամանակահատվածն ընթացել է «Ալաշկերտում» ու կապված է եղել հենց ինձ հետ: Եղել է թե՛ չեմպիոն, այն էլ՝ 2 անգամ, թե՛ ռեկորդակիր՝ մի քանի անգամ: Մի քայլ հետ գնամ ու ասեմ, որ երբ վերադարձա եռամսյա դադարից հետո ու ընդունեցի թիմը, Գևորգն այդ ժամանակ ընդհանրապես չէր խաղում: Նրան ընդհանրապես խաղաժամանակ չէին տրամադրել ու խաղում էր միայն Արսեն Բեգլարյանը: Երբ ես եկա՝ Գևորգը չէր էլ մարզվում ու մոտ 5-6 կգ քաշ էր ավելացրել: Ես նրան ստիպեցի, որ վերսկսի աշխատել նույն կերպ ու նիհարել, բայց այդ ժամանակ չէի կարող նրան վստահել, քանի որ պատրաստ չէր: 3-4 ամիս անց, երբ արդեն պարրաստ էր, նորից սկսեցինք ռոտացիա կիրառել, որովհետև այդ ժամանակ Բեգլարյանն ավելի լավ էր խաղում: Դրանից հետո Կասպարովը երևի գտավ, որ ցանկանում է ավելի շատ խաղալ ու եղավ «Գանձասար»-ի առաջարկը: Ես ընդհանրապես չեմ առարկել, ընդհակառակը՝ ասել եմ՝ Գևո՛րգ ջան, դու՛ ես որոշում, խնդիր չունես, գնա՛: Բայց հիմա տեսնում եք՝ փաստ է, որ նորից չի խաղում:

- Խոսակցություն կար, որ Կասպարովը ցանկացել է հրաժեշտի խաղ կազմակերպել. փաստորեն՝ Դուք եք առիթ հանդիսացել, որ ետ կանգնի իր որոշումից:
- Այո՛, ես եմ եղել պատճառը, բայց չեմ էլ համոզել: Ուղղակի ես չեմ ընդունում, որ ֆուտբոլիստը կիսատ մարզվի, կամ ավել քաշ ունենա: Ցանկացած ֆուտբոլիստ, անկախ նրանից՝ դա Կասպարովն է, թե մեկ ուրիշը: Դա դեմ է իմ սկզբունքներին: Ֆուտբոլիստը պետք է լավ վիճակում լինի, աշխատի, որ իմ թիմում լինի: Չի աշխատի՝ չի լինի: Օրինակ՝ հիմա մենք երկու ֆուտբոլիստ ունենք, որ «կիսատ-պռատ» գալիս են, բայց մոտ մեկ ամիս անց կազատենք՝ կգնան: Այդպիսի ոչ պրոֆեսիոնալ մարդիկ ինձ հետ գործ չունեն:

- Ձեզ համար առաջնային է ֆուտբոլիստի խաղային պրակտիկա՞ն, թե՞ իր իսկ պատրաստականությունը, տրամադրվածությունը տվյալ պահին:
- Այս մի հարցում ամեն ինչ կա. պրակտիկան հենց նշանակում է, որ պատրաստականությունը բարձր մակարդակի է: Այլ տարբերակ չկա:

- Հնարավո՞ր է, որ երկրորդ թիմում հանդես եկող ֆուտբոլիստը դիմի Ձեզ՝ ասելով, որ լավ մարզավիճակում է և խնդրի խաղադաշտ դուրս բերել առաջիկա խաղին:
- Ո՛չ: Ինքս պետք է տեսնեմ, համոզվեմ դրանում մարզումային գործընթացի ընթացքում, նոր միայն՝ վստահեմ: Ես ոչ մեկին չեմ լսում, ուր մնաց՝ ֆուտբոլիստներին:

Մրցավարության մասին

- Վերջերս բավական շատ է քննարկվում մրցավարությունը: Ինչպե՞ս եք վերաբերվում դրան:
- Ինձ հետ էլ անընդհատ միջադեպեր են լինում: Ամեն տարի ինչ-որ դեպք է տեղի ունենում: Չնայած՝ բոլոր մրցավարներն էլ գիտեն, որ ես էմոցիոնալ եմ, խաղի մեջ եմ: Երբեք միտումնավոր գիծ չեմ անցնի, չեմ հայհոյի, վիրավորական ոչինչ չեմ ասի նրանց հասցեին: Լինում է, որ գիծն անցնում եմ, բայց դա խաղի մեջ լինելու արդյունք է, ես դա չեմ զգում: Ես չեմ մեղադրում, մասնավորապես, մեր երիտասարդ մրցավարներին: Այստեղ խնդիրը նրանում է, թե ով է տվյալ հանդիպման տեսուչը: Կան տեսուչներ, ովքեր նախապես մրցավարին հանձնարարում են՝ չմոտենալ ինձ՝ իմանալով, որ զգացմունքային եմ, որևէ վատ բան չեմ անի: Ինձ էլ, որ մի անգամ ժպտում են, ասում եմ՝ կներե՛ս, ցավդ տանեմ, ու անցնում-գնում է: Բայց որ զգում եմ՝ դեռ խաղը չսկսած՝ կանգնում են կողքիս ու անընդհատ կրկնում՝ գի՛ծը, գի՛ծը, կհեռացնե՛մ, գի՛ծը, դա նշանակում է, որ տվյալ խաղի տեսուչը կոնկրետ հանձնարարություն է տվել երիտասարդ մրցավարին: Իսկ վերջիններն էլ ստիպված են լսել այդ մարդուն: Կրկնեմ՝ մրցավարներից չեմ նեղանում ու եթե մեկ-մեկ ձայնս էլ բարձրացնում եմ՝ ներողություն եմ խնդրում:

Հրաշալի տեսուչ է Սլավա Ղազարյանը: Նրա և իր անձնակազմի հետ երբևէ խնդիր չենք ունենում, որովհետև հասկանում է ֆուտբոլը, մարդկային վերաբերմունք ունի և գիտի՝ ով ով է:

Իսկ մրցավարության մասին շատ բան չես կարող ասել. դատում են այնքան, որքան կարողանում են:

- Ձեր կարծիքով, մրցավարական որոշումներն ազդու՞մ են Ձեր թիմի ֆուտբոլիստների վրա:
- Իհարկե, ազդում են: Եվ ոչ միայն ֆուտբոլիստների, այլ նաև թիմի, մարզիչների վրա: Երբեմն այնպիսի սխալներ են թույլ տալիս, որ համբերության բաժակը լցվում է:

- Հաճախ եք առիթ ունեցել խաղը կառավարել տրիբունայից: Որքանո՞վ է դա դժվար:
- Ինձ համար արդեն սովորական է, ամեն տարի այդ վիճակում լինում եմ: Պատճառը նշեցի արդեն: Ինձ այնքան են անտեղի որակազրկել... Ամբիցիոզ ու «ճիշտ» տղերքին շատ քիչ են սիրում ու ընդունում:

Ֆուտբոլային ճաշակի մասին

- Մեր կամ արտերկրի առաջնություններում կա՞ թիմ, կամ թիմեր, ում խաղն անհամբեր սպասում եք, որ դիտեք:
- Հայկական ֆուտբոլում՝ ոչ, միշտ դիտում եմ լավ խաղեր, որ առաջ շարժվեմ: Բնական է, մրցակցին ուսումնասիրելու համար կոնկրետ խաղեր դիտում ու վերլուծում եմ, պատրաստում եմ թիմը: Նշածս պատճառով չեմ հետևում նաև մեր առաջնության որոշ մարզիչների ասուլիսներին, հարցազրույցներին: Կան մի քանիսը, ում հետևում եմ, բայց մնացածին՝ ոչ, որովհետև դա էլ է հետընթաց ապահովում: Պետք է միշտ առաջ նայել: Իսկ այստեղ շատերը «շաբլոն» բաներ են ասում, վախենում են ճիշտը խոսել, ստվերի տակ թաքնված են ման գալիս:

- Կա՞ մի թիմ, ում խաղին պարբերաբար հետևում եք:
- Ես պրոֆեսիոնալ եմ, որևէ թիմի չեմ երկրպագում: Յուրաքանչյուր տարի կարող է լինել մի թիմ, ում խաղին ես հաճույքով կհետևեմ: Այս տարի այդ թիմը «Նապոլի»-ն է, որովհետև, ըստ իս, հիանալի ֆուտբոլ է ցուցադրում, զարգացում է ապրում, մարզչի աշխատանքը հիանալի է: Միշտ հետևել եմ Մոուրինյոյին, որովհետև նա ինձ համար մեծագույն մասնագետ է:

- Ձեզ, ի դեպ, շատ են համեմատում նրա հետ:
- Չգիտեմ... Մարդկանց միշտ պետք է գնահատել՝ ըստ իրենց աշխատանքի ու ցույց տված արդյունքի: Ես այլ բաների մասին չեմ մտածում: Մոուրինյոն, Ռոնալդուն, Մեսսին մեծագույն աստղեր են: Ինչպե՞ս կարելի է նրանց քննադատել: Չնայած, մեզ՝ հայերիս մոտ դա նորմալ է: Նրանք, ովքեր իրենցից ոչինչ չեն ներկայացնում, քննադատում են այս մարդկանց:

Զրույցը վարեց Նելլի Սարգսյանը

Լուսանկարները՝ Աբրահամ Խաշմանյանի ֆեյսբուքյան էջից

Միացե՛ք մեր ֆեյսբուքյան էջին և անմիջապես զգացեք մարզաշխարհի զարկերակը:

Մեկնաբանություններ

Հարգելի՛ այցելուներ, մեր կայքը բարձր է գնահատում Ձեր՝ կարծիք հայտնելու իրավունքը, ուստի կոչ ենք անում մեկնաբանություններում լինել հանդուրժող, հարգել միմյանց, չվիրավորել, չօգտագործել գռեհիկ բառապաշար: Կայքի պատասխանատուները հետեւողական են լինելու վերը նշված սկզբունքների պահպանման հարցում: Կոչ ենք անում մեկնաբանությունները գրել հայատառ:

Նախագծի մասին

Sportal.Am-ը մարզական լրատվական պորտալ է: Այն ընթերցողներին է ներկայացնում սպորտային աշխարհի ամենաթարմ լրատվությունը, ինչպես նաև վերլուծական, մուլտիմեդիա նյութեր, հարցազրույցներ:

Կայքի խմբագրության կարծիքը կարող է չհամընկնել «Բլոգ» բաժնում ներկայացված կարծիքների հետ:

© 2016-2017: Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են:

Հեղինակային իրավունք

Կայքում օգտագործված տեսանյութերը, լուսանկարները վերցված են ինտերնետի բաց սկզբնաղբյուրներից, մասնակի կամ ամբողջական մեջբերման դեպքում տրված են համապատասխան հղումներ: Եթե գտնում եք, որ դրանցից որևէ մեկի առկայությունը կայքում խախտում է Ձեր հեղինակային իրավունքը, խնդրում ենք գրել copyright[at]sportal.am հասցեին՝ նամակում հստակ հիմնավորելով Ձեր փաստարկները:

Կայքում օգտագործված սկզբնաղբյուրներ

Գովազդ

Sportal.Am կայքում վիդեոգովազդի բաշխման իրավունքը վերապահված է «MediaRoll» գովազդային ցանցին:

Գովազդային նյութերի բովանդակության համար կայքը պատասխանատվություն չի կրում: